Creatieve kunst op een paasei

Het is weer Pasen. Vorig jaar was mijn zus enthousiast bezig met het verven van eieren.
Misschien herinneren jullie het Sony Ericsson ei nog wel…

Dit jaar is mijn zus weer flink creatief geweest met Pasen.
Mijn vader is gek op het automerk BMW en ik op Google Android.
Mijn zus liet haar creatieve kant zien op een nieuwe reeks paaseieren, bekijk hieronder het resultaat!

 

Tot ziens 2010, welkom 2011

Vorig jaar schitterend vuurwerk

Het laatste blogbericht van 2010 bij deze. Het jaar duurt nog maar een paar uur en dan gaan we met een frisse start 2011 in. SMS’en rond de jaarwisseling is elk jaar weer een piek voor het telefoonnetwerk. Ik stuur zelf mijn smsjes niet precies om 0:00uur. Ik stuur mijn berichten het ene jaar in de ochtend, en de andere keer in de middag. Dit jaar ga ik het denk ik begin van de avond doen. Gemiddeld stuur ik 40 smsjes met de beste wensen naar m’n contactpersonen. Hoeveel stuur jij er rond de jaarwisseling met de beste wensen? Laat je stem achter in de poll.

Ik wens jullie allemaal een toffe jaarwisseling en een gezond 2011!!!

Ergernissen in het openbaar vervoer

Ergernissen in de trein, wie heeft ze niet?

Ik dacht dat het wel weer eens tijd was voor een nieuw blogbericht. Ik kon even geen onderwerp verzinnen, en opeens schoot me tijdens een treinreis naar het oosten van het land wat te binnen, ‘treinergernissen’. Als actieve Twitteraar lees ik regelmatig tweets over dat de NS de vertrektijden niet heeft gehaald of dat deze keer ook al de conducteur het treinkaartje niet heeft gecontroleerd. Natuurlijk gaan de meeste tweets over niet kunnen beschikken over een zitplaats of uiteraard over de vertraging.

Sinds begin september rij ik ook met de trein, één of meerdere keren per week weliswaar, dus niet dagelijks en ik heb ook zo mijn ergernissen. Zullen we met de trein beginnen, in de categorie openbaar vervoer? Dan heb ik mijn ergernissen over de bussen die de trein vervangen bijvoorbeeld bij werkzaamheden of onderhoud aan het spoor. De NS gebruikt hiervoor de term “Snelbussen”. Nja, het ging over het traject Nijmegen – Arnhem. Er kon gekozen worden uit een snelbus of een stopbus, de stopbus zou stoppen op station Elst en station Arnhem-Zuid. Uiteraard koos ik voor de snelbus. Op Roosendaal begon mijn reis waarbij de reizigers richting Arnhem en Zwolle op Nijmegen over moesten stappen op de bussen.

Leuke mededeling!

Op station Roosendaal vertelde een langslopende NS medewerker dat de extra reistijd echt geen 30 minuten zou zijn, zoals ze op internet zeiden, maar slechts 10 á 15 minuten zou bedragen. En inderdaad, tien minuten later dan dat ik de hele reis met de trein zou doen, was ik op station Arnhem. Wel aan de andere kant van heel het station, maar ja, je kan niet alles hebben zullen we maar zeggen.

De terugweg zag ik op zich wel rooskleurig in, want ja, dat hele halfuur reizen was er op de heenweg toch ook niet? Rond 19:45 zouden de bussen vertrekken maar ik zorgde voor de zekerheid maar dat ik om half 8 al op plaats van bestemming was om weer de snelbus terug te hebben. De eerste twee bussen waren geen snelbussen maar stopbussen, waardoor er mensen verkeerd zaten enzovoort. Je kent het wel, van die niet-zo-goed-oplettende reizigers om het netjes uit te drukken. En geloof het of niet, maar er was serieus flinke onenigheid over wie het eerste mocht instappen. Het was onenigheid tussen een bejaarde vrouw en man, die slecht ter been waren.

Zogenoemde snelbussen

Ik hoorde ze al eerder overleggen met een paar andere reizigers over of ze misschien eerst konden instappen zodat ze zeker waren van een zitplaats, dat was niet erg vanzelf sprekend. Een paar studenten maakte een probleem van het gedoe omtrent de eerste persoon die mocht instappen. Van de zotte dat er zo’n probleem van wordt gemaakt.

De bus vertrok níet om 19:45. Om 20:11 zouden we aan moeten komen op station Nijmegen zodat ik zeker nog op tijd zou zijn voor de intercity richting Roosendaal. Die zou om 20:18 vertrekken en had dan mooi zeven minuten speling. Een blik op de digitale klok in de bus maakte me zenuwachtig…. ’20:11, 20:12, 20:13…..’ en toen sprong de digitale klok op 20:17. En we waren nog niet op Nijmegen. Ik was niet zo blij, als de aansluitingen goed zouden gaan, dan was ik om 22:30 thuis, haalde ik die niet…. dan werd het 23:30.

Serieus waar… om 20:18 reed de bus het station van Nijmegen binnen, precies de tijd dat ik mijn trein moest halen. In tijden nog niet zo hard gerend, op naar het geel/blauwe vervoersmiddel in de hoop dat de trein er toch nog stond. Ik had de moed wel een beetje opgegeven maar ja, niet geschoten is altijd mis. Ik moest naar perron 3, niet bepaald het perron welke het dichtst bij de ingang lag van het station. Al hijgend, kijkend naar perron 3, zag ik daar nog de trein staan, en tijdens het kijken of mijn trein er nog stond hoorde ik de zoemer die duidelijk maakt dat de deuren gaan sluiten. Ik was er bijna… en ik sprong een soort van in de trein. Ik had geen paar tellen later moeten komen of het ene deel van m’n been lag in de trein en het andere deel in Nijmegen. Althans, figuurlijk dan .

Het station

Zo, dat is eigenlijk het enigste, naast het niet kunnen zitten bij een treinreis of dat een duur treinkaartje niet gecontroleerd wordt, wat ik te klagen heb over de NS.
Gillende kinderen, waarbij ene keer zelfs de vader mee gaat krijsen, kan mij ook licht ontvlambaar maken.
Tevens ben ik ook niet helemaal te spreken over mensen die keihard even hun relatieproblemen bespreken door de coupé. Wel grappig is, is dat een vrouw achter me, werd gebeld omtrent haar probleem met haar geliefde, en toen had opgehangen, en toen door een ander gebeld werd waarop ze de oproep beantwoordde met: “Hee, fijn dat je belt, jaa, als het zo gaat, dan weet ik niet of ik met hem zo verder moet gaan’. En zo ging dat een poosje door.

Waar ergeren jullie je aan tijdens een ritje met de trein? En hebben jullie dat dagelijks, wekelijks, zelden, of is het een ergernis die eerder regel dan uitzondering is? Laat het maar weten in een reactie.

Mijn eerste HDR foto

HDR foto

Het fotograferen met de Nikon D5000 wordt elke dag weer leuker om te doen. Soms nog een beetje moeite met de horizon, die wil namelijk nog weleens scheef staan bij mij . Maar toen ik de term HDR fotografie las, was dat het eerste wat ik wilde doen voordat ik wat anders ging doen die dag. Het was net voor etenstijd, dus kon niet echt de deur uit. Dus, op naar de achtertuin. Zie het resultaat zelf maar. Ja, de eerste keer ging trouwens nogal fout. Dat was dit plaatje. Maar boven deze tekst, zie je het echte resultaat!

Even voor degene die niet weten wat HDR is, HDR fotografie worden met 3 of 5 lagen foto’s gemaakt, en elke foto in een andere belichting of witbalans. Die worden met een speciaal programma over elkaar geplakt en daarvan wordt een foto gemaakt.

Op de fiets naar de Dintelse Gorzen

Op de fiets richting de Dintelse Gorzen

Ik ben ineens helemaal in de ban van het fotograferen, dit verschilt van landschappen tot de macro-foto’s.  Na een dagje Loonse en Drunense duinen vond ik het gisteren weleens mooi om een ander natuurgebied op te zoeken. Iets wat ik met die fiets kon bereiken. Ik pakte mijn telefoon met alle internet-snufjes die er zijn zowat, en opende Google Maps. Uitgestrekte bossen, grote zeeën et cetera kwam ik tegen. Oké, dit is niet waar.  Wel zag ik weer met Google een natuurgebied wat niet zo gek ver wegligt, de Dintelse Gorzen. Woon hier toch in het Brabantse land een aantal jaren en nog nooit gezien. Ik vertrok op de fiets rond 09:15 uur en ik dacht, nou… die 9 kilometer doe ik in een half uur fietsen. Niet dus! De tijd tikte voorbij. De weg die ik moest afleggen was een landweggetje zus en een landweggetje zo. Overigens was het uitzicht geen straf, en stopte ik zo nu en dan ook even met de fiets om er een plaatje van te maken.

Mooie akker met windmolens

Rond 10:20 uur kwam ik dan aan op plaats van bestemming, de Dintelse Gorzen. Dat was toch iets later dan verwacht, maar ik had op zich al genoten van het uitzicht tijdens mijn uitzicht op de fiets. Ik liep over een oude sluis, en was op zoek naar de Schotse Hooglanders; een soort van buffels. Ik dacht waar zitten die beesten nou? En toevallig kwam er een man aanlopen met een joekel van een camera op een statief. Er ging een lampje branden, met het idee dat hij zeker moest weten waar de bruine gevaartes moesten zitten. Ik sprak hem aan en kreeg een informatief verhaaltje omtrent de fotografie wereld. De vrouw die erbij liep vroeg zich af met welke camera ik de foto’s schoot. Ik liet mijn “glazende” Nikon D5000 zien waarna we er nog even over doorgepraat hebben. Enfin, ik moest naar de Schotse Hooglanders. Ik bleek iets te verkeerd zijn gelopen, niet wereldschokkend om overigens.

Het bruggetje richting de Schotse Hooglanders

Ik vertrok rond 10:45 uur naar het bruggetje waar ik overheen moest, om bij de Schotse Hooglanders te komen. Overigens heb ik het niet zo met bijen, wespen, hommels en al dat andere gevaarte . Maar al gauw werd het duidelijk dat ik eraan moest geloven. Ik bleek ineens een wandelroute te lopen… althans, daar kwam ik bij een bord achter. Nja, ook mooi! Maar ik had mijn brood niet meegenomen, maar blijkbaar was het toch allemaal meer tijdrovend dan ik had gedacht. Rond kwart voor 12 reed ik nog steeds door het oerwoud van onkruid, (excuses als dit echt mooi groen is )

Dintelse Gorzen

Rond 12:20 uur kwam ik dan eindelijk aan bij de Schotse Hooglanders. Prachtig uitzicht over de vele bruine beesten die er liepen. Mooie foto’s kon ik hier maken, dat was het eerste wat ik dacht toen ik aankwam op de plek van bestemming. Ik heb vele minuten, lange tijd allemaal foto’s geschoten. In alle soorten en maten. Rond 13:00 uur sprong ik weer op de fiets terug, en na een dik uur met veel tegenwind (ook op de heenweg veel tegenwind gehad) kwam ik thuis. Gelijk mijn foto’s bekeken en kon terug kijken op een mooie dag!

Een Schotse Hooglander

Ik heb veel foto’s gemaakt zoals ik al zei, teveel om hier in dit blogbericht te laten zien.
Maar niet getreurd! In mijn Picasa webalbum heb ik nog veel meer foto’s geplaatst en kan je je ogen uitkijken, of niet natuurlijk , ik hoor ook graag feedbacks… of dat nu over het blogbericht of over de foto’s gaat… alles is welkom!

Schotse Hooglanders; oog in oog

Loonse en Drunense duinen, ideaal voor de fotograaf

Loonse en Drunense duinen

Sinds 13 augustus heb ik zoals jullie wel weten een digitale camera, maar niet zomaar eentje, maar een echte Nikon D5000… inderdaad een spiegelreflexcamera! En daar ben ik al heerlijk mee bezig, ik zit al op een half duizend clicks en ben vandaag naar de Loonse en Drunense duinen geweest om daar eens de natuur te gaan ontdekken. De natuur ontdekken is zeker gelukt. Samen met nog iemand liep ik door de duinen en waren we slap aan het ouwehoeren en beetje om ons heen aan het kijken. Ik keek naar rechts, naar links en… ja! Weer naar rechts! Want daar stond toch echt een hert! Ik keek een beetje sloom, want ja, die zie je toch alleen bij de Intratuin in plastic vorm? Maar we stonden oog in oog op tien meter afstand. Ik riep, “stop, kom eens kijken, een hert!” Dit heb ik geweten, want weg was het beest. De natuur is daar echt heel erg mooi, er is daar een gevarieerd landschap met duinen, stuifzand, bos en mooie luchten!

View Larger Map

Zie al mijn foto’s: http://picasaweb.google.com/stefanhage/LoonseEnDrunenseDuinen#

De nieuwe fotograaf

Zoals jullie misschien al weten fotografeer ik graag…
Ik heb eergisteren een Nikon D5000 gekocht en heb al 130 foto’s erop zitten in één dag

Ik zal op korte termijn mijn beste vakantiefoto’s nog apart op een blog zetten en mijn D5000 kunsten kan je al vinden op http://bit.ly/StefanD5000 .

Veel kijkplezier en ik hoor graag wat jullie ervan vinden

Posted from my Sony Ericsson XPERIA X10